اولین تصویری که ازاتوماسیون در ذهن همهی ما تشکیل میشود، فرآیندی است که بدون نیاز انسان و کاملا توسط رباتها انجام میشود. تصویر ذهنی ما هنوز رباتی است که با لباس کاری، جعبهای پر از پیچ و مهره و روغن و یک چکش در دست، همهی کارها را انجام میدهد. درواقع اتوماسیون به این صورت نیست و پیچیدگیهای خاص خود را دارد. رباتها بهتنهایی کار نمیکنند و نیاز به نیروی انسانی هنوز بهطور کامل از بین نرفته است.
استارتاپ Iron Ox در زمینهی فناوری در کشاورزی فعالیت میکند. این استارتاپ در سال ۲۰۱۵ و با هدف اتوماسیون فرآیندهای دشوار پرورش گیاه تاسیس شد. آنها هفتهی پیش از اولین مزرعهی اتوماسیونی خود رونمایی کردند. این مزرعه در سالنی با مساحتی نزدیک به ۷۵۰ متر مربع در فضایی دربسته تأسیس شده است.
مقالههای مرتبط:
مهندسان این مجموعه از سیستم رباتیک اختصاصی برای پرورش ۲۶ هزار عدد انواع محصولات از کاهو و سبزیجات تا گیاهان دارویی استفاده میکنند. این گیاهان در گلدانهایآبکشت یا هیدروپونیک (بدون خاک) پرورش مییابند. محصولات این شرکت از چند ماه آینده آمادهی عرضه هستند و رستورانها بهعنوان اولین مشتران احتمالی در نظر گرفته شدهاند.
برندن الکساندر همبنیانگذار و مدیرعامل این استارتاپ است. او در مصاحبه با ورج به این نکته اشاره کرده است که برخلاف تصور موجود از سیستمهای اتوماسیون، فرآیندهای این مزرعه هنوز به دخالت انسانی بالایی نیاز دارند. نیروی انسانی در این شرکت وظیفهی کاشت دانهها و بستهبندی نهایی محصولات را بر عهده دارد. درواقع رباتها هنوز برای انجام تمامی فرآیندهای مورد نیاز آماده نیستند.
البته رسیدن به همین سطح از اتوماسیون نیز به سالها تحقیق و توسعه نیاز دارد تا محدودیتهای رباتها برای کار در مزرعه را بررسی کرده و بهبود بخشید. الکساندر پیش از این در آزمایشگاه تحقیقاتی گوگل X مشغول بوده و مدتی را نیز در انکوباتور رباتیک ویلیام جورج گذرانده است. او در این مورد میگوید:
تفاوت بسیاری وجود دارد که ربات را برای نشان دادن در یک تبلیغ ویدیویی یا کار کردن روزانه طراحی کنید. اکثر افراد خارج از صنعت، این تفاوت را کمتر از مقدار واقعی آن میبینند.
مقالههای مرتبط:
آبکشت، روشی است که نسبت به راهکارهای سنتی در کشاورزی مزیتهای زیادی دارد. این فرآیند به آب کمتری نیاز داشته، کاملا استریل است و بازدهی بیشتری نیز دارد. این استارتاپ ادعا میکند که ۳۰ برابر بیشتر از مزرعهای سنتی با اهمین ابعاد محصول تولید خواهد کرد. البته این فرآیند نیاز به نیروی کار بیشتری نیز دارد. در روشی که استارتاپ Iron Ox به کار میگیرد، هر گیاه باید در گلدانهای کشت متعددی جابجا شود و این جابجایی به مرحلهی رشد آن بستگی دارد. درواقع همین وظیفهی ساده، بخشی بوده که توسط آیرن آکس اتوماتیکسازی شده است.
همین فرآیندهای سادهی جابجایی، بخش زیادی از هزینههای شرکتهای کشاورزی را تشکیل میدهند. بیش از ۵۰ درصد هزینهها نیز به نیروی کاری بستگی دارد و وقتی کشت در فضای بسته انجام شود، نیاز به نیرو بیشتر خواهد شد.
آیرن آکس برای حل چالشهای گفتهشده، دو سیستم رباتیک مجزا طراحی کرده؛ اولین سیستم یک ربات حملونقل است. این ربات حدودا ۵۰۰ کیلویی که Angus نام دارد، یک مخزن حمل چرخدار است که پالتهای دانهها را در انبار جابهجا میکند. دانههای داخل این ربات، در گلدانهای پرورشی هیدروپونیک قرار دارند.
دومین سیستم رباتیکی این مزرعه، یک بازوی رباتیک است. این ربات هنوز نامی ندارد و وظیفهی آن، جابهجایی گیاهان از گلدانی به گلدان دیگر است. تمامی این فرآیندها توسط کامپیوتری با نام The Brain کنترل میشود. این سیستم، شرایط رشد را در هر پالت نظارت کرده و گاز و مواد غذایی مورد نیاز آنها را بسته به شرایط رشد تنظیم میکند.
الکساندر میگوید برای رسیدن به همین مرحله نیز دشواریهای متعددی را پشتسر گذاشتهاند. یکی از این مشکلات نورپردازی بوده است. تیم آیرن آکس ابتدا تصمیم گرفته که در کل سیستم از LED استفاده کند، اما باز هم هزینههای قبض برق بالا بودهاند. بههمین دلیل آنها سیستمی شبیه به گلخانههای قدیمی و البته با استفاده از الایدی را پیادهسازی کردهاند.
چالشهای رباتیکی متعددی نیز در مراحل توسعه ایجاد شدند. یکی از این چالشها، ایجاد قابلیت تشخیص برگ در بازوی رباتیک بوده تا از آسیب زدن به گیاهان جلوگیری شود. چالش دیگر، طراحی سیستم حرکت و سرعت ربات Angus بوده تا از آسیب دیدن بزرها، گیاهان و آبهای داخل گلدان در هنگام جابجایی جلوگیری شود.
اگرچه چالشهای گفتهشده همگی مهم بودهاند، اما از چالش کنونی این استارتاپ یعنی قیمت، کوچکتر بهنظر میرسند. درواقع اگر این شرکت تصمیم به ساختارشکنی جدی در صنعت کشاورزی دارد، باید از لحاظ قیمت با مزارع مدرن رقابت کند. این مزارع در یک قرن اخیر توسعه یافتهاند و اکنون حجم زیادی از محصول را با کمترین قیمت ممکن عرضه میکنند.
